Alisher Navoiy — o'zbek adabiyoti va ma'naviyatining quyoshi

Nizomiddin Mir Alisher Navoiy (1441–1501) — buyuk shoir, mutafakkir va davlat arbobi, o'zbek adabiy tilining asoschisi. U turkiy tilning badiiy qudratini butun jahonga namoyish etib, ona tilimizni adabiyot maydonida yuksak mavqega ko'targan.

Navoiy «Xamsa» — besh doston («Hayrat ul-abror», «Farhod va Shirin», «Layli va Majnun», «Sab'ai sayyor», «Saddi Iskandariy»)ni turkiy tilda yaratib, bu tilda ham buyuk asarlar bitish mumkinligini isbotladi. «Xazoyin ul-maoniy» devoni, «Muhokamat ul-lug'atayn», «Mahbub ul-qulub» kabi asarlari ma'naviy xazinamizning gavharlaridir.

Alloma davlat arbobi sifatida Hirotda madrasalar, masjidlar, shifoxonalar, rabotlar, hammomlar qurdirgan, ilm-fan va san'at ahliga homiylik qilgan. U o'z davrining eng yirik ma'rifatparvari edi.

Navoiy ijodida vatanga muhabbat, insonparvarlik, adolat va ezgulik g'oyalari markaziy o'rin tutadi. «Odami ersang demagil odami, onikim yo'q xalq g'amidin g'ami» kabi hikmatlari bugungi kunda ham tarbiyaviy dasturilamaldir. Uning obrazi maktab ta'limida milliy iftixor va ma'naviy barkamollik timsoli sifatida o'rganiladi.